Nico Boon (Voss)

Schrijver / Theatermaker

Nico Boon is schrijver, theatermaker en kritisch denker in zijn eigen en andermans voorstellingen. Maar Nico Boon is vooral theaterauteur pur sang. Hij geniet ervan om met razende vingers op zijn toetsenbord de wereld te beschrijven, om te weten te komen wie we zijn en wie we in de toekomst mogelijkerwijs zouden kunnen worden. 

Daar waar hij vroeger voornamelijk teksten schreef in opdracht van theaterhuizen (in het verleden onder andere voor Theater Antigone, detheatermaker, Kultuurfaktorij Monty,…), zal Nico Boon nu zijn teksten op eigen initiatief de wijde wereld insturen. Door polyfoon, weerbarstig en expliciet op dialogen gericht werk, verwerft hij een aparte positie in het theaterlandschap.

Nico Boon schaaft aan een corpus van teksten dat de vertwijfelingen en dromen van mensen aan het begin van dit derde millennium onder woorden brengt – en hij wil die teksten op zoveel mogelijk manieren tot bij het publiek brengen. Soms door middel van voorstellingen in de conventionele betekenis van het woord, soms op andere, directere manieren.


Guess who's coming to dinner

Nico Boon - Guess Who’s Coming to Dinner

Guess Who’s Coming to Dinner is laagdrempelig ervaringstheater, met tekst, hapjes en humor als hoofdingrediënten van een gezellige avond. Ideaal voor een opening of een afsluiter van een cultuurseizoen, als manier om als theater je buren beter te leren kennen, of als ontmoetingsmoment voor je publiek.

meer info


In gesprek met Nico Boon

Nico Boon (1978) is schrijver, theatermaker en denkende mens. Met zijn polyfoon, weerbarstig, op dialogen gericht werk, schaaft hij aan een haast traditionele vorm, die hij inzet om voorstellingen te maken over de denkkronkels en interacties van hedendaagse mensen. Zijn werk is een zoektocht naar het onzegbare, naar de stilte, naar een essentie voorbij het eindeloze getater van mensen. Zijn personages zijn, net als de schrijver (maar allicht minder bewust) altijd zoekend: “Op vragen over mijn werk, antwoord ik bijna altijd: ik weet het niet.”

Onvermogen tot spreken

"Ik maak ogenschijnlijk heel traditioneel theater. Maar door alle theatrale conventies zelf in handen te nemen, wil ik een belegen vorm opnieuw uitdenken en revolutionair maken. Ik schrijf geen komedies, het gaat over de schrijnende zoektocht van het spreken, het niet- gezegd krijgen, het moedwillige niet-zeggen, het niet-kunnen zeggen, het niet-durven zeggen. Wat mijn personages echt willen zeggen, zit nooit in de tekst. Het gaat om wat eronder en erachter ligt. Het verhaal is een vehikel om dat onderzoek te voeren. Waar overschrijdt de voorstelling de tekst, de psychologie, het verhaaltje?"

Drie puntjes

"Ik denk in tekst, in literatuur. Repliek per repliek zoek ik, en verras ik mezelf. Eerst luidop in mijn kantoortje, later samen met de acteurs. Zij vullen de puntjes in tussen de replieken. Hilarische drie puntjes die in die tekst moeten staan en die ook gespeeld moeten worden... Daarom werk ik graag met een vaste kern van zeer straffe acteurs. Ik eigen mij de vrijheid toe van een schilder die drie strepen zet en dan kijkt welke streep de volgende is. Die streep niet zetten als het niet gaat, dàt is het engagement dat ik aanga. Ik wil niets in mijn stuk forceren dat er niet in hoort."

Magische goocheltruc

"Tekst is mijn medium om wat er in de kop zit van een individu over te brengen naar een ander. Griekse filosofen spreken nu nog rechtstreeks tot mij, hoe wauw is dat? Die magische goocheltruc wil ik ook realiseren. ‘A moment of clarity’ of – heel klassiek – een catharsis, dat wil ik bereiken bij mijn publiek, en zelf ervaren tijdens het creatieproces. De collectieve verbeelding van spelers en publiek helpt daarbij. Een speler kan een bijna goddelijke vonk doen overslaan. Ik heb veel bewondering voor dat pure spelen."

Extreme situaties

"‘Sorry, je verveelt mij...’ Ik schrijf neer wat ik zelf niet durf zeggen. De zoektocht naar mijn eigen demonen en fascinaties zet ik bijna altijd om in extreme situaties voor mijn personages, om denkprocessen bij een publiek te activeren. Mensen schrikken er soms van hoe ze zich manifesteren op het scherpst van de snee. ‘Guess who’s coming to dinner’ (een performance waarbij het publiek al etend zelf de dialogen van een theatertekst speelt) was een manier om mensen dat te laten ervaren: meen je echt wat je zegt? Zijn we wie we denken te zijn? Daarnaast was het een warme manier om mensen samen te brengen, met het mechanisme van theater kennis te laten maken."

Oermens

"‘Welkom in ons universum, wij gaan u betoveren’. Theater bestaat bij de gratie van een publiek, het is een onwaarschijnlijk samenzijn. Ik ben als schrijver een eenzaat, maar ik wil mijn publiek opzoeken en ontmoeten, genereus en gastvrij zijn. Natuurlijk wil ik als maker gezien en begrepen worden – waarom krast een oermens iets in een rots? – maar ik hoop vooral dat toeschouwers herkennen, begrijpen en zich begrepen voelen, misschien zelfs troost vinden. Dat ze denken; “oef, ik ben hier toch niet alleen mee.” Theater is in het beste geval het equivalent van een goede relatie."

(Ruth Mariën in gesprek met Nico Boon, oktober 2015)

SHARE